Roddelkont

De dag dat het zonlicht niet meer scheen ... Ze zingt een paar zinnen mee, alleen de zinnen die bij haar horen. Nee, niet het hele liedje, want dan gaat het niet meer over haar. ... Mijn geluk voorgoed verdween ... Ze neuriet verder en kijkt door het raam naar koppeltjes die hand in hand lopen en elkaar af en toe een steels zoentje geven, of naar kinderen die skaten, en nog lang niet aan hun toekomst denken. ... Had het leven geen betekenis meer ... Daar stond hij, groot, donker, knap en nog jong. Hij kijkt haar aan en zij voelt zich onzeker worden en verlegen, ja, dat vooral, heel verlegen. Vlug draait ze zich om en verdwijnt uit zijn gezichtsveld. Oef! Haar wangen gloeien en haar hart gaat danig tekeer. Even later is ze weer in zichzelf gekeerd en neuriet verder ... Ik heb niemand meer die op me wacht ... Ze is al jong weduwe geworden, veel te vroeg is haar man heengegaan. Ze hadden niet eens de kans om een gezinnetje te stichten. Huisje tuintje boompje ... huisje tuintje en kinderen. Een huisje en tuintje, ja daar mochten zij een paar jaren van genieten, tot ...! Vanaf die dag stond ik helemaal alleen. Na de woede, omdat hij haar achterliet, kwam het immense verdriet, de aanvaarding en de rouw, later de eenzaamheid. Ze voelde zich zo alleen, zo alleen tussen haar vrienden die het goed met haar meenden, maar die nog wel hun man hadden en een gezin vormden. Soms gaat ze nog bij hen op visite en zij bij haar, maar telkens weer gaat de dag voorbij zonder dat iemand op haar wacht. ... En toen bloeiden zelfs de bloemen niet meer ... Ach, wat was ze altijd trots als ze de bloemen die ze van haar man kreeg, langer in de vaas kon houden dan haar vriendinnen, daar was ze terecht fier op. Maar na zijn overlijden verwelkten ze al na twee dagen! De bloemen in hun tuintje wilden ook niet meer bloeien zoals het hoorde, hoe ze ook haar best deed, het mocht niet baten ... alsof het lot niet wilde dat zij het verder onderhield. Ooit komt er een dag dat we voorgoed aan zee gaan wonen zei hij ... ooit. Zelfs dat gunde het lot ons niet! Ze gelooft sterk in het lot, want niets gebeurt zonder iets. Nu woont ze al twee jaar op een knus appartementje aan de zeedijk ... alleen, zonder hem. Het rouwproces is voorbij en ze heeft hem een warm plaatsje gegeven in haar hart. Ze kan met een glimlach terug denken aan de tijd die ze samen mochten beleven, hoe ze intens van elkaar hebben genoten ... samen, met z'n tweeën.