Roddelkont

Eb en vloed
*************

In een wit kleedje draait ze rondjes voor de spiegel die haar met een goedkeurende blik aankijkt. Vandaag gaat ze extra genieten van het strand en het water, van de mensen en de kinderen, van de meeuwen en de lucht ... Ik voel me goed, ik voel me goed ... Ze lacht als ze denkt aan alweer een liedjestekst. Wandelen door het mulle zand doet goed, net zoals diep in en uitademen en af en toe tegen een bal trappen die haar richting uit komt gerold. Net als ze wil terugkeren, ziet ze hem staan...groot, donker, knap en kijkt haar aan. Nee, ze gaat zich niet verstoppen en nee, ze wordt niet onzeker, maar wel verlegen. Een blos op haar wangen verschijnt en weer gaat haar hart tekeer. Ze probeert op een zo rustig mogelijke manier de dijk te bereiken en om een beetje van deze nieuwe emotie te bekomen, zet ze zich neer op het dichtsbijzijnde terras, waar nog een tafeltje en drie stoelen vrij zijn, en bestelt een frisdrank. Terwijl ze met een papieren zakdoekje het beetje zand van haar voeten verwijderd, vraagt een zachte mannenstem of hij mag plaats nemen en wijst naar de overige twee stoelen. Diepbruine ogen kijken haar vragend aan en het enige wat ze kan, is ja knikken. Beetje bij beetje krijgt het gesprek meer diepgang en uren later mag hij haar tot aan haar appartement brengen met een volgende afspraak in het verschiet. ... En het werd zomer ... in haar en zijn hart.