01-01-10

Mijn kortverhaal V

Eb en vloed
************

De dagen gaan voorbij, de nachten eindeloos lang. Het gepieker houdt niet op. Dagelijks een telefoontje van hem, of hij langs mag komen, dat hij ongerust is. Zij wil niet dat hij langskomt ... nooit meer, maar ze krijgt het niet over haar lippen. Ze liegt tegen hem en vraagt geduld te hebben met haar, ze vraagt tijd, tijd die ze nodig heeft om haar onzekerheid te overwinnen. De wandelingen langs de vloedlijn worden langer en intenser, zo ook de stille gesprekken met haar man.  Thuis in haar appartementje, volgt de ene cd de andere op en deze keer is er geen enkele bij die haar gevoelens weergeven ... alleen de spiegel weet perfect hoe ze zich voelt en ze staart dan diep in de ogen die haar vragend aankijken. Op een avond voelt ze weer die vragende blik en het is alsof ze het begrijpt, want nu laat ze haar ogen over haar lichaam dwalen en voelt ze zich schuldig worden ... schuldig omdat ze zichzelf heeft verwaarloosd. Wat moet ze doen? Ze heeft helemaal geen zin meer in een leven zonder haar man. Ze heeft genoeg geprobeerd. Ze liet zelfs een andere man toe, maar ook dat lukte haar niet. Zij behoort háár man toe! Ben je zeker, vraagt de spiegel haar en zij knikt. Dit is wat je dan moet doen ... Er volgt een lang gesprek tot diep in de nacht, en als ze uiteindelijk in slaap valt, verschijnt er een gelukzalige glimlach om haar mond.

Wordt vervolgd ...

22:30 Gepost in Mijn kortverhaal | Commentaren (2) | Tags: kortverhaal | Pin it!

Commentaren

Tussendoor even dit : Gelukkig Nieuwjaar!! ;-)
Ik vind het heel straf hoe je het kortverhaal brengt, heel erg intens!
Groetjes

Gepost door: Breeg | 02-01-10

Reageren op dit commentaar

@Breeg Dat is de bedoeling :)
Ik hoop alleen dat men het niet oppervlakkig leest.

Ps: Als jij het zegt, heb ik moeite om niet naast m'n schoenen te gaan lopen ;)

Gepost door: maike | 02-01-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.