Roddelkont

Eb en vloed
*************
Nog voor de zon haar best doet om de duisternis te verdrijven, staat ze op om de taken die ze de laatste tijd verwaarloosde tot een goed einde te brengen, en dat doet ze deze keer met dezelfde glimlach als de nacht ervoor ... een paar dagen maar denkt ze bij zichzelf, dan is het hier weer picobello. Maar er is iets, iets heel belangrijk wat haar even van haar stuk brengt om uit te voeren, iets waarbij haar ogen zich zullen vullen met tranen ... een telefoontje plegen naar iemand die geduldig op haar wacht, die van haar houd, die een nieuw leven met haar wil beginnen ... ze zal zeggen dat hij nog een weekje moet wachten op een definitief antwoord ... God, wat klinkt dat cru en onrechtvaardig, maar ze heeft geen andere keuze. De spiegel knipoogt naar haar als ze passeert en met volle overgave doet ze verder... met op de achtergrond de cd van Richard Clayderman. Dezelfde avond wandelt ze nog even langs de vloedlijn, tuurt naar de lichtjes van de vissersboten, kijkt naar de sterrenhemel, luistert naar het zachte klotsen van de golven tegen de pier en weer verschijnt die gelukzalige glimlach om haar mond ... morgen is er weer een dag om verder te werken aan de taken die ze haar spiegel heeft beloofd.