Roddelkont

Eb en vloed
************
De grote dag is eindelijk aangebroken ... een verlossende dag, eentje die vrede zal brengen in haar hart. De zon die schijnt en de nacht belooft zwoel te worden. Tegen de avond schrijft ze nog een brief aan de man die nog steeds op haar wacht en van haar houdt, een brief met alle antwoorden waar er eerst vragen en onzekerheden heersten en legt hem duidelijk zichtbaar op het salontafeltje. Daarna maakt ze zich klaar voor een hele lange wandeling op het strand. De schemering is ingevallen als ze op blote voeten met haar sandaaltjes in de hand de pier opwandelt. Het ruisen en het klotsen van het water klinken als hemelse muziek in haar oren, ze glimlacht en kijkt naar de sterren die nog nooit zo hard hebben gefonkeld als deze nacht ... haar nacht ... de perfecte nacht. Het is nog steeds eb en de pier eindeloos lang ... of is het de stairway to heaven? Al neuriënd wandelt ze verder en ze voelt niet dat het water haar meer en meer omsluit. In de verte ontwaart ze de gedaante van haar man ... hij wenkt haar, ze lacht en roept zijn naam, hij glimlacht terug en komt dichterbij ... wat is hij mooi! De spiegel heeft haar belofte gehouden! Eindelijk ziet ze hem terug ... voorgoed! Hij vraagt haar zachtjes of ze klaar is om met hem de lange reis aan te vatten en glimlachend roept ze "Ja, liefste!". Zijn sterke armen tillen haar op, nog eenmaal kijkt ze naar daar waar de vloedlijn en het strand één zijn, laat voor de laatste keer een diepe zucht ... haar strijd is voorbij ... voor haar geen liedjesteksten of eenzaamheid meer.