De warme oktoberzon vergezelt me, voert me met zich mee. Je herkent haar lach uit duizend, de warmte straalt, nog feller dan de zon. Ze neemt me mee op weg, de schoonheid, de rust, de gezelligheid. Haar wijze woorden, haar betoverende lach, haar geruststellende blik, haar ondeugende trekjes. Ze weet, ze kent, ze voelt, Zij is! Bij haar ben je welkom, bij haar kom je tot rust, bij haar mag je zijn wie je bent! Maike, bedankt voor de fijne namiddag!
Als de dagen donker lijken,
de nachten eindeloos lang,
een zachte bries zich ontwikkelt tot een storm,
uw gedachten niet meer te ordenen zijn,
worden we bang.
Dan heb je iemand nodig
om te schuilen en te huilen
tot de warmte van het leven
weer door je aderen stroomt.
©Maike
15:56 Gepost in Persoonlijk | Commentaren (11) | Tags: gedicht, verdriet |
Commentaren
Tot nog es en met liefs.
Gepost door: M@rtientje | 21-02-10
Reageren op dit commentaarLiefs
Gepost door: Elle | 21-02-10
Reageren op dit commentaarAlles OK?
Gepost door: Ri@ | 21-02-10
Reageren op dit commentaarGepost door: Wopi | 21-02-10
Reageren op dit commentaarIk wens je nog een fijne avond!
Liefs
Gepost door: Elle | 21-02-10
Reageren op dit commentaarMaar krijgen het meestal niet.
En blijft er niets anders over,dan donkere eenzaamheid.
De ervaring leerde me dat !
Gepost door: valerie | 21-02-10
Reageren op dit commentaarGepost door: AmaZony | 22-02-10
Reageren op dit commentaar... en als je zo iemand vindt om bij uit te huilen dan voel je idd weer de warmte van het leven...
Lieve groetjes,
Gepost door: M&M | 22-02-10
Reageren op dit commentaarGepost door: maike | 22-02-10
Reageren op dit commentaarmaar heeft de schrijfster het daarom ook nodig of niet?
prairiehondjes waren inderdaad zeer schattig. Tenminste als jij de maike was met de reactie?
Gepost door: life angel | 22-02-10
Reageren op dit commentaarGepost door: maike | 22-02-10
Reageren op dit commentaarDe commentaren zijn gesloten