11-04-10

Voorbij de grens

Erover of voorbij je grens, is mij gelijk...dàt moet je kunnen en vooral volhouden! Je moet er het karakter voor hebben, doorzettingsvermogen en een dosis vechtlust! De groep die elk apart een handicap hebben, -de één al meer dan de ander- op tv één laten zien wat ze in hun mars hebben, daar heb ik een diepe bewondering voor...meer zelfs! Ik ben wel nuchter genoeg om te constateren dat deze groep na een uitputtende krachttoer, vlug gerecupereerd geraken. Ik zou zelfs zeggen dat wat deze mensen met een handicap presteren, veel gezonde mensen niet eens gedaan krijgen en dan bedoel ik gezonde mensen van lijf en leden! Dat veel gezonde mensen zelfs na een intensieve training, niet eens geraken waar die mensen met hun handicap toe in staat zijn. Hun wilskracht is niet te schatten! Ik vind het on-ge-loof-lijk!

Terwijl ik dit postje typ, voel ik me klein worden, heel klein zelfs...nietig als je wil. Een jaar geleden, begin februari om juist te zijn, is mijn vechtlust verdwenen en als ik dus naar "Voorbij de grens" kijk...weet ik hoe ik twee jaar heb mogen zijn maar nooit meer zal worden.

Alé, gedaan met zwartgalligheden...morgen is er weer een dag, en heb ik me misschien herpakt...zoals gewoonlijk.

22:40 Gepost in Persoonlijk | Commentaren (11) | Pin it!

Commentaren

Niemand is perfect. Goddank.

Gepost door: mandragora | 11-04-10

Reageren op dit commentaar

Gelukkig is er altijd een nieuwe dag in het vooruitzicht... een dag die misschien betere en mooiere dingen brengt.. voouitkijken... gelukkig kunnen we dat!

Lieve groetjes,

Gepost door: M&M | 12-04-10

Reageren op dit commentaar

Al meermaals heb ik doorheen je postjes 'verdriet' en 'neerslachtigheid' gelezen. We kennen elkaar niet goed genoeg om te weten waarover je precies schrijft. Tussen de regels lezen is één ding maar het ook ten volle kunnen begrijpen is nog iets anders. Ik denk dat jij, net als ik, een stuk privacy wil bewaren hier. Maar als je behoefte hebt om erover te praten, je weet me wonen hé?
Veel sterkte Maike en probeer je vechtlust terug te vinden! Zo belangrijk!
Dikke knuffel

Gepost door: Elle | 12-04-10

Reageren op dit commentaar

moedig ! Ik vraag me toch af of deze mensen geen roofbouw plegen op hun gekwelde lichaam. Het is natuurlijk prachtig wat ze doen, maar als er nadien een teugval komt . Het karakter van die mensen zouden gezonde wel meer mogen hebben,zij kunnen er maar bij winnen.
groetjes jutta








Gepost door: jutta | 13-04-10

Reageren op dit commentaar

Ja da's zeker een volgende dag komt en dan zijn er weer nieuwe kansen. Gelukkig is dat zo.
Sommige mensen zijn heel sterk en wilskrachtig en dat komt vaak voor op sportgebied. Da's een geweldige drive en als je gehandicapt bent, ga je ook compenseren. Ik bewonder dat heel erg, maar ik ben er van overtuigd dat iedereen zijn kracht heeft. We hoeven geen wonderen te verrichten of superprestaties, ook al denk ik dat soms ook zelf, maar t'is niet zo.

Gepost door: Wopi | 13-04-10

Reageren op dit commentaar

Iedereen heeft zo zn eigen verhaal met mooie en droevige kanten. Op n blog behoudt je best wat privacy, maar lucht soms al wat op als je n verslagje of foto kan delen met anderen. T beste Maike ! (ps mailen staat vrij...)
Grtz,

Gepost door: AmaZony | 14-04-10

Reageren op dit commentaar

Hoi Maike, hopelijk zie je t ondertussen allemaal wat positiever. Kop op meid! De moed erin houen ... veel liefs,

Gepost door: Ri@ | 14-04-10

Reageren op dit commentaar

hé maaike blijkbaar een knuffeltje nodig als ik het goed lees....

ook je grenzen leren aanvaarden is een hele stap en opgave, zelfs daar is moed voor nodig.En toch binnen die beperkte grenzen kunnen tal van nieuwe mogelijkheden ontdekt worden. Iets waar je dan toe komt waar je anders niet of nooit aan toe zou komen...

Die mensen van "voorbij de grens" hebben wel allemaal een handicap, maar het zijn ook nog zeer jonge mensen, dus voor de rest nog erg gezond

lieve groet

Gepost door: Life angel | 14-04-10

Reageren op dit commentaar

Re van maike Bedankt voor de steunende woorden. Elke reactie bezit een grond van waarheid die me een beetje beter deden voelen, maar er is één ding waarbij niemand me kan steunen noch goede raad in kan geven...het zelfs van me afschrijven zet me geen stap dichter bij het verwerken er van...daarom ook dat je soms wat neerslachtigheid en verdriet merkt in m'n postjes. Maar onthoud gewoon dat ik ondanks m'n verdriet, postjes schrijf die ik ervaar in het dagelijkse leven zonder geslijm, zonder enige vorm van verdoezeling noch mezelf beter in de verf zet. Mij lees je hoe ik ook IRL ben. Ook bedank ik degenen die aangeboden hebben om hen te mailen, maar nogmaals, het soort verdriet dat in me zit, daar kan niemand me mee helpen...spijtig genoeg! Ik hoop alleen maar dat het mag slijten, dat het een litteken mag worden...anders heeft het leven echt geen zin meer. Zo zie je maar dat ik nog even in een neerslachtige bui ben, maar dat komt wel weer in orde! Geniet van het zonnetje als je er de kans toe hebt en jullie zien me wel één van deze dagen terug verschijnen.

Gepost door: maike | 15-04-10

Reageren op dit commentaar

jezelf toelaten, het verdriet, woede en de neerslachtigheid te voelen zonder schuldgevoelens, zonder je te moeten verantwoorden aan anderen, kan ook een vorm van verwerking zijn.

Gun je maar even die helende gevoelens mss haal je er wel meer nieuwe energie uit door het toe te laten eerder dan het weg te duwen, krachtig te willen zijn.

lieve groetjes







Gepost door: Life angel | 15-04-10

Reageren op dit commentaar

Zo lang we kunnen en durven vooruitkijken, durven denken dat 'morgen' beter zal zijn.. zo lang hebben we vechtlust...
Hoe pijnlijk ook de situatie, hoe uitzichtloos soms... elke dag is een nieuwe 'hoopvolle' dag...
Veel sterkte meisje

Lieve groetjes,

Gepost door: M&M | 16-04-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.