Roddelkont

Ja, zo kun je mij nu noemen, een leeghoofd. Iemand die niet nadenkt -alé, ik wil wel nadenken maar het lukt me niet- of nog beter, iemand die haar denkcellen kwijt is...trouwens, het is te heet om er naar te zoeken ook. En als die zon verder doet zoals ze nu bezig is...! Een vol uur heeft het mij gekost om deze paar zinnen te typen -wat ik een enorme prestatie vind van m'n eigen- alleen al om te laten weten dat ik er nog ben zodat jullie met een gerust gemoed de zwoele nachten te lijf kunnen gaan.

Wat doet een mens als de zon kuren krijgt? Binnen blijven, zoals ik bijvoorbeeld! En wat doet een mens als het zelfs teveel is om wat huishoudelijke taken te vervullen? Zich vervelen, zoals ik bijvoorbeeld! En wat doet een mens dan om niet kregelig te worden van verveling? Zich bezighouden met iets wat weinig inspanning vergt, doch wat afleiding geeft zoals het veranderen van z'n blog-design, zoals ik net heb gedaan. En nu? Wat ga ik nu doen nu dat dat gedaan is? Wat blogjes afschuimen en daarna zie ik wel. Ik zet in ieder geval geen voet buiten vooraleer de avond valt!

Of ik rook? Ja, ik rook spijtig genoeg wel! Na vier stop-pogingen heb ik het opgegeven...ben een hopeloos geval, denk ik. Nu ga ik het hebben over de inhoud van deze titel: Dames-sigaartjes. Die zag ik liggen op de toonbank van de plaatselijke dagbladhandelaar. Meestal ben ik erg terughoudend wat reclame betreft, maar nu was mijn nieuwsgierigheid iets te groot om er aan voorbij te gaan. Gold coffee...dat deed het em bij mij! Ik rook aan het pakje en jaja, het rook naar koffie! Als ik er zo eentje opsteek, zullen mensen denken dat ik ergens een tas koffie verstopt heb en gaan al zeker geen last hebben van de walm die sigaren kunnen produceren, waar ik trouwens zelf niet tegen kan. Thuis ging ik er eens lekker bij zitten terwijl ik het pakje keurde. Zes heel dunne, naar koffie ruikende sigaartjes, das toch heel wat anders dan sigarettenrook dacht ik bij mezelf. Ik pakte er eentje uit, stak em aan en...godmenslievedeugd...al goed dat ik zat...was me dat zware kost! Mijn ogen rolden bijna uit hun kassen en m'n adem werd gelijk afgesneden! Je moet al "van goede huize" komen om met zulke sigaren de madam uit te hangen!

De laatste drie weken heb ik nieuwe indrukken opgedaan, nieuwe emoties en nieuwe pijn, met nieuwe littekens tot gevolg. Ik weet nog niet hoe ik ermee om moet gaan, hoe ik het moet plaatsen, maar als anderen dat kunnen zal ik het mettertijd ook wel kunnen. Wat ik zeker weet, is dat mijn  leven nooit meer zal zijn zoals een maand geleden. Ik dank ook de mensen/bloggers die met me meeleefden:

Sam
M&M
Jutta
Elle
AmaZony
Tal
Leva

Vandaag ligt moeder al 14 dagen op de intensieve en het enige wat ik in dit postje kan getypt krijgen is dat het verschrikkelijk is...voor haar en voor ons, haar kinderen. Wij vragen ons af wat nog waardig is en wat niet, waar de kwaliteit van het leven ligt en waar niet...wij zitten met een massa vragen. We krijgen natuurlijk antwoorden op de vragen die we aan de specialist stellen en zij doen alles wat in hun mogelijkheden ligt, maar waar ligt de grens? Wij, de kinderen weten hoeveel moeder nu mentaal afziet omdat ze niet kan praten (zij ademt via een buisje in haar keel) en ons constant iets wil duidelijk maken...ik weet wat ze ons wil duidelijk maken, maar ik ben niet zeker en dat doet verschrikkelijk veel pijn! Elke keer als wij haar een bezoekje brengen, vloeit er een traantje over haar wang en zie je haar lippen woorden vormen die ons iets moeten vertellen... Oja, ik weet wat ze wil, maar toen was ze nog thuis en heel nuchter, maar nu, nu ze daar al 14 dagen ligt aan de beademing, speelt haar gemoedstoestand dan een rol? Is ze emotioneel sterk genoeg om eerlijk te zeggen wat ze wil? Wilt ze echt uit het leven stappen? Ik weet het niet meer...ik weet niks meer...in feite loop ik verloren in de wirwar van gedachten en gevoelens.

Ps: Ik ben bij een paar bloggers gaan lezen, maar ik krijg er geen reactie gezet!

Ik had liever een goeie roddel geplaatst, maar de situatie leent zich er niet toe. De zin om verder te bloggen is weg! Er gebeurt TEveel en we moeten met alles beginnen rekening te houden. Ik kan het niet aan om het te vertellen. Het is alsof de wereld stilstaat en z'n adem inhoudt op wat komen gaat of net niet. Misschien zie je me hier of daar nog een reactie plaatsen, maar eigenlijk weet ik ook dat niet eens. Het enige wat voor mij nu telt, is mijn moeder.

Toen ik gisteren iets na de middag samen met zus moeder een bezoekje brachten op de intensieve, was ze losgekoppeld van de beademing en was ze langzaam aan het bekomen. Ze was nog wel wat verward maar dat kwam door de slaapmedicatie. Ik was content dat ze weer zelf kon ademen en het de goede weg opging. Ik vroeg of ze wist waar ze was en nee dat wist ze niet, toen ik het haar zei begon ze zachtjes te wenen en zei ze dat ze dood ging. Ze geloofde me niet toen ik zei dat ze bij ons mocht blijven, ze dacht zelfs dat ik haar iets wijsmaakte. Ik keek de verpleegster heel verbaasd aan en die zei dat de patienten na zo'n grote dosis slaapmedicatie meestal verward reageren. Deze uitleg stelde me gerust en deze morgend belde ik hoopvol naar de intensieve en vroeg of ze de nacht goed had doorgebracht...nee dus! Moeder ligt daar weer in een diepe slaap aan het beademingstoestel!

Nogmaals dank voor de steunende woorden van jullie!

Moederke moederke toch, wat lig je er klein en hulpeloos bij!
Je slaapt zonder enige inspanning van jouw kant.
Je ademt zonder enige inspanning van jouw hart.
Elke vier uur wordt je gedraaid.
Het wordt allemaal voor jou gedaan.
Geen gepiep van verschillende monitoren,
alleen maar het zachte zuchten van een machine die jouw hart ontlast.

Deze namiddag en dezenavond ben ik bij haar geweest en telkens barste ik in stille tranen uit...je weet maar nooit of ze me anders zou kunnen horen. Volgens de verpleegster hoort of ziet ze nikske, maar voor de zekerheid houd ik het stil. Goh, wat zou ik willen roepen en tieren, wat zou ik nu graag vloeken en brullen...het zou een beetje opluchten.

Gisteren in de namiddag hebben ze mijn moeder met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht.
Deze nacht is moeder overgebracht naar de Intensieve Zorgen...ze houden haar nog even in slaap.

Dit zijn nu eens één van die invloeden van buitenaf (lees vorig postje) waar je niks tegen kunt doen en waarbij je ondergedompeld wordt in een vat vol stress!