08-07-10

Vandaag voel ik me intriest.

Met alle rolluiken naar beneden om de zon en haar warmte zoveel mogelijk buiten te houden, zit ik hier in het donker triest te wezen. Het is alsof ik nog steeds niet wil aannemen dat ik moeder nooit meer zal zien, nooit meer kan liefhebben...!

Gisteren in de late namiddag kreeg ik een bezoekje van de allerbeste vriend van moeder die me vroeg hoe het nu met me ging...direkt kreeg ik een krop in m'n keel en vertelde hem waar ik mee zat. Later op de avond kwam broer langs om nog het een en ander te regelen en vroeg of ik één van de dagen met hem wou meegaan naar "thuis"... Ik ben er nog niet geweest, ik durf niet goed, ben bang van deze realiteit. En door deze gevoelens weet ik dat ik er nog steeds niet klaar voor ben...maar wanneer dan wel?

11:09 Gepost in Persoonlijk | Commentaren (8) | Pin it!

Commentaren

komt wel Nog een beetje geduld Maike, Het moet 'slijten' zoals de volksmond zegt. En dat doet het met de tijd.Spreek over haar met mensen die haar goed gekend hebben.Laat je soms eventjes gaan. Je zult zien ,als je het niet 'opkropt' gaat het vlugger. Vergeten doe je nooit !!! Hou je dapper meisje.
groetjes van Jutta

Gepost door: jutta | 08-07-10

Reageren op dit commentaar

Hey Maike Hey Maike, wat fijn dat jij zo'n goeie band had met je moeder! Dat maakt het natuurlijk veel moeilijker om haar te missen dan! Ja hier helpen woorden van troost niet hé! Kom hier dak u ne knuffel geef!
liefs christa

Gepost door: christa | 08-07-10

Reageren op dit commentaar

:-( Shame on me, SORRY ... nu lees ik pas dat jouw moeder niet meer is. Mijn Oprechte Deelneming nog en een dikke knuffel!
Als je thuis wegvalt, is er een periode in je leven afgesloten. Ik denk er ook vaak aan, hoe ik daar mee om zal gaan. Mijn moeder wordt dit jaar 87. We zijn dankbaar voor elke dag dat ze nog bij ons mag zijn!

Nog heel veel sterkte in deze moeilijke tijd!

Gepost door: Ri@ | 08-07-10

Reageren op dit commentaar

Hey Maike,
Die moeilijke momenten gaan er spijtig genoeg altijd zijn maar dat geeft aan hoe graag je je moeder zag... en dat meisje, dat is bijzonder mooi!
Ook ik ervaarde reeds de pijn en het verdriet om het huis binnen te gaan dat eens mijn 'thuis' was, het voelde al anders de dag dat mijn vader overleed, nu sinds mijn moeder in een privé rusthuis verblijft is bijzonder pijnlijk om er nog binnen te gaan, wetende dat ik er nooit meer zal zijn samen met haar en mijn broers en de rest van de familie... en dan mag ik me nog gelukkig noemen omdat mijn moeder er nog steeds is!
Een 'thuis' zonder moeder is een gewoon 'huis' geworden... vele herinneringen zijn er nog aanwezig... maar het gemis is enorm...
Ik wens je heel veel sterkte Maike!

Lieve groetjes,

Gepost door: M&M | 08-07-10

Reageren op dit commentaar

héy maaike zal best wel moeilijk zijn om naar toe te gaan, maar als er een aantal praktische zaken dienen geregeld, mag men dit best ook niet al te lang uitstellen...gemakkelijker wordt het er toch niet op met uitstellen, enkel maar zwaarder.
Veel liefs en knuffel

Gepost door: life angel | 08-07-10

Reageren op dit commentaar

Ik voel met je mee Mama is nu 8 maanden geleden uit haar huis buitengedragen en sindsdien niet meer teruggekomen en dat zal ze ook niet meer kunnen. Het heeft weken geduurd vooraleer ik er alleen terug binnengestapt ben. De eerste keren sprak ik steeds met iemand anders af. Het openen van haar kasten en schuiven was moeilijker dan ik me het had voorgesteld alhoewel dringend nodig. Probeer zoveel mogelijk samen de taken uit te voeren, dat maakt het een beetje gemakkelijker.
Dikke knuffel.

Gepost door: Leva | 08-07-10

Reageren op dit commentaar

@aan iedereen @jutta: Ik zal het proberen, thx.
@Christa: Ja, wij hadden een hele innige en sterke band met moeder.
@Bedankt Ri@: Ik voel het ook dat die periode afgesloten is :(
@M&M: Je hebt het schoon verwoord...een thuis zonder moeder is voortaan een gewoon huis :(
@Life angel: Godja, ik weet dat uitstellen niet de goei oplossing is, maar het is zo moeilijk om door te gaan met wat moet gedaan worden.
@Leva: Ik heb nu met zus en broer afgesproken om er naartoe te rijden...als ik me er klaar voor voel :(

Gepost door: maike | 09-07-10

Reageren op dit commentaar

Ja Maike zo van die moeilijke momenten zullen er nog komen, het slijt wel, maar weg gaat t niet. Dat je t nu best moeilijk hebt om naar 'thuis' te gaan kan ik best begrijpen, en dat je der niet klaar voor bent... Als t echt nog niet gaat zou ik er nog effe mee wachten, is echt nog pril he, maar makkelijk zal t nooit zijn. Best dat je samen met iemand anders gaat de eerste keer en ok dat zal n pak emoties teweeg brengen, maar dat geeft niet... De tweede keer zal t al wel n beetje beter gaan en zo kom je er wel, stapje voor stapje ... Sterkte meid ! Liefs,

Gepost door: AmaZony | 10-07-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.