Roddelkont

Voila, dit is mijn eerste ontwerp na veel gevloek, gebleit enz enz lol.
Nu ik em heb, weet ik niet goed meer wat ik wil! Waarom is een mens nooit content met: What you see is what you get? Komt het omdat we ook niet content zouden zijn met het behangpapier dat in onze handen wordt geduwd en men zegt: "Hiermee moet je het doen!" ? Zijn wij niet een beetje te verwent? Een persoonlijke blog, is dat niet een blog met persoonlijke ervaringen die je gewoon wilt delen met anderen? Of willen we met 'persoonlijk' een knus huisje creeëren waarin we ons goed voelen? Vragen en nog eens vragen...wie weet het juiste antwoord op deze vragen? Zeg het mij ne keer!

Buiten m'n roddelkes op mijn blog en reacties zetten -als dat al lukt- vul ik mijn dagen met van alles en nog wat, oa. het huis van ons moeke op orde zien te brengen, instanties verwittigen enz. Een geluk dat zus en m'n broers verlof hebben zodat wij dagelijks wat kunnen doen en heeft ieder van ons een taak zodat we niet voor elkaars voeten lopen. Mens toch, bij elk ding dat ik vastpak komen er herinneringen en tranen naar boven en dan de brieven die je krijgt waarop staat: "Aan de erfgenamen"...

Zondag was zo'n dag waarin ik geen blijf wist met mezelf. Het was onze beurt om ons moeke ergens mee naartoe te nemen en dan sta je daar...god, wat werd het leeg in mij!

Ik trachtte mijn zinnen te verzetten door te werken aan een nieuwe layout (design) wat fout was natuurlijk want je creeërt nog meer stress op die manier. Ik moet zeggen dat het resultaat mag gezien worden, maar er dook een joekel van een fout op en het is die fout die ervoor zorgde dat ik de boel van colèire dicht smeet! Ik ga het niet op skynet steken maar op mezelf (denk ik, hoop ik). Voorlopig heb ik totaal geen moed om die fout op te sporen door redenen hierboven aangehaald. Zie je, terwijl ik nog in de knoei zit om het heengaan van het liefste wat ik bezat, heb ik me nog meer op de hals gehaald dan nodig was!

Ik ben niet echt een zoetekouw en lust dus geen taart, koffiekoeken, cake, pudding, ijscremes enz. Maar áls  ik iets zoets lust, dan wordt ik een eerstegraads-slokop! De goesting om er in te overdrijven is zeer en zeer groot en niet gemakkelijk aan banden te leggen. Neem nu choco, jarenlang at ik 's morgens 2 kleine boterhammetjes met choco, maar toen ik Lotus-speculoos-Crunchy proefde, is dat mijn morgend ontbijt geworden! De ijscremes...bah, bah, bah, tot...ik Lotusijs met stukjes speculoos proefde! Nu eet ik elke avond Lotusijs met speculoos in een ijscreme-glas en ik moet mij telkens tot de orde roepen om niet het hele bakje ineens leeg te eten, en ik ken mezelf, als ik dat niet doe, eet ik tot ik er mottig van wordt en dan is het voorgoed gedaan met die lekkernijen, tot...ik weer iets proef waar ik voor bezwijk! :-)

Ik dacht bij mezelf: Laat me eens een keertje naar de statistieken van mijn blog gaan kijken. Een pluspunt vind ik. Op die manier hoeft men niet geheimzinnig en verborgen een tracker of een ienemienie belstat te plaatsen om andere bloggers stiekem te kunnen controleren. Ik denk dat deze statistieken bij elke blog is bijgeleverd zodat elke blogger -of hij nu iets of niets kent van het gedoe om zoiets te kunnen installeren- kan zien wie er op zijn/haar blog komt loeren/kijken/reageren. In feite is het nu het moment om jullie te vertellen dat ik dagelijks meerdere keren op jullie blog kom kijken om de reacties van anderen te lezen, te keuren en er iets uit te leren...of niks, kan ook hahaha ;-) Soms gebeurt het dat ik gewoon rondsurf omdat ik moe ben, te lui, inspiratieloos of alleen maar de nood voel om te lezen. Maar soms voel ik inspiratie opborrelen door iets te lezen waar ik mee blijf zitten of van mening verschil. En via de statistieken zie je mij dus meermaals per dag hier en daar weer opduiken. Tof hè, zo'n statistieken!

Wat is echt, wat is nep!
******************

Er zijn zo van die mensen, in het echte leven maar ook virtueel, die bij de minste tegenslag zeggen dat ze het aftrappen. Krijgen ze geen gelijk: "Ik trap het hier af!" Honderden keren hoor je hen: "Ik trap het af zeggen!" Na een woordenwisseling tegen hun man, vrienden, kennissen: "Ik trap het af, je ziet me nooit meer terug!" Vrienden proberen hen dan te overtuigen om dat niet de doen...honderden keren als het moet! Hun vrienden die onderhuids als nepvrienden worden uitgemaakt door hen die het wilden aftrappen! Het is toch normaal dat deze vrienden het beu worden om hen telkens weer te moeten overtuigen om het NIET af te trappen, dat zij zich gaan afzijdig houden omdat het toch niks uithaalt en de vriendschap dus verwatert. Deze mensen die het constant "aftrappen" houden maar heel weinig vrienden over...in het echte en in de virtuele wereld. Er zijn zelfs vrienden die niet eens doorhebben dat ze "slecht" gemaakt worden door "aftrappers". Ze hebben niet eens door dat het over hun gaat als ze een brutale roddel verspreiden die naar hen verwijzen! Wel, bij zo'n mensen blijf ik heel heel ver uit de buurt, want zo'n mensen kunnen schelden als de beste als je hen niet volgt of als je hen op hun fouten wijst, en brengen hemelse woorden naar voren als ze op handen worden gedragen! Niks voor mij dus! Ben al vree blij dat ik zelf kan kiezen met wie ik omga! In mijn lijst (links), staan dan ook bloggers/mensen die -voor zover ik weet- op een deftige manier met elkaar omgaan. ;-)

Misschien denken sommigen dat het nieuwe blogplatform mijn koude kleren niet raakt, maar dan ben je mis! Het is zelfs zo dat ik de dingen die ik niet ken of nog nooit heb gezien, niet durf te onderzoeken en dat komt doordat ik nog in een heel emotionele toestand verkeer. Degenen die trouw mijn postjes hebben gelezen weten nog dat ik heel erg vermoeid was...nog voor moeder in het ziekenhuis terecht kwam. Daar bovenop kwamen die veertien dagen dat moeder op de intensieve terecht kwam en wij haar elke dag met een klein hartje gingen bezoeken, tot ze uiteindelijk stierf...later volgde een zeer intense dienst. Mijn hart heeft het zwaar te verduren gehad en ik moet enorm veel moeite doen om het hartritme onder controle te krijgen. Nog maar te zwijgen van de rust die ik probeer in te lassen. Toen ik dus de grote vernieuwing zag en het feit dat al het werk dat ik in mijn blogje had gestoken, teniet was gedaan, was ik zo overdonderd en ontgoocheld dat mijn hartritme danig werd verstoord. Ik heb mezelf meermaals moeten herpakken om niet als een hoopje ellende in te storten (afgaande wat me er in de laatste twee maanden is gebeurd is er maar een klein druppeltje nodig om de emmer te doen over lopen). Of ik nu tevreden ben met deze layout? Niet echt, maar ik laat alles nu even de boel en ik zie later wel als de minpunten zijn opgelost. De reacties die ik her en der bij 'Allesoverde' heb geplaatst zijn en blijven gemeend, ook de postjes die ik er over heb getypt. Ik probeer in ieder geval zo rustig mogelijk te blijven en ik hoop dat jullie dat ook doen.

Na vernieuwingen komt er altijd een hoop verwikkelingen om de hoek kijken, wat normaal is denk ik. En na vernieuwingen met een hoop verwikkelingen, komen ook reacties, zowel positieve als negatieve, wat ik ook normaal vind. Maar, heb je al eens gelet op het taalgebruik die velen hanteren?! Het is vergelijkbaar met roddelen...je hebt brutale roddelaars en je hebt beleefde roddelaars! Het taalgebruik zegt genoeg over die personen! Probeer maar eens te onderhandelen met een misnoegde brutale blogger...je krijgt geganrandeert lik op stuk. Stel je voor dat je naast zo iemand woont, iemand die nog maar denkt dat uw pas gemaaid gras op zijn gazon vliegt, of het stof dat van uw oprit op de zijne is terecht gekomen...lik op stuk krijg je! Toen ik de reacties las, zag ik het zo voor me...iedereen staat in een zaal en iedereen is misnoegd door veranderingen die hen persoonlijk treffen. Wie denk je dat het hardste roept? De groep die zijn misnoegdheid op een beleefde manier uit, of de groep die brutaal uit de hoek komt?

Nog een voorbeeld:
Er komen vernieuwingen in uw straat, iedereen content dat het eindelijk gaat gebeuren, maar het moet proper gebeuren! Hoe proper? Kan een oude straat netjes en proper veranderen in een nieuwe straat? Een paar misnoegde brutale buren laten zich al van ver horen, telefoneren naar de burgemeester voor de overlast allerhande! Anderen laten het gebeuren want hun straat zal uiteindelijk een straat worden om trots op te zijn. Zie je wat ik bedoel? Als alles achter de rug is, en de minpunten zijn opgelost, kunnen we tevreden door onze vernieuwde straat rijden! Geef gerust commentaar, maar doe het met respect, uit je ongenoegen op een fatsoenlijke manier en niet als een gestapo!