28-07-11

Onwennig

Ik loop zowat verloren in huis en daarbuiten. Ik moet wennen aan het idee dat ik voortaan kan doen wat ik wil...maar goh, wat mis ik hem. Dierenliefhebbers en zeker de mensen die een dier hebben weten wat ik bedoel en weten ook hoe erg het is om een kameraadje te verliezen. Ik voel me in ieder geval niet goed en zie alles somber in, maar dat komt natuurlijk omdat ik al een jaar niet de kans heb gekregen om eender welk verdriet te verwerken. Alles heeft tijd nodig en die tijd is me precies niet gegund. Op 22 Juni zette ik het gedichtje: Bloedend Hart op m'n blog en zoals je merkt is het ook van toepassing op dierenverdriet. Het zal wel slijten zoals alles vroeg of laat slijt maar een litteken is er wel weer bijgekomen en dan vraag ik me af: "Hoeveel littekens kan een hart aan?"

16:07 Gepost in Persoonlijk | Commentaren (9) | Tags: dierenverdriet | Pin it!

Commentaren

Als een mens denkt dat hij alle mogelijke verdriet meegemaakt heeft komt er weer een portie bij. Maar sterk als we zijn komen we het steeds te boven. Onvoorstelbaar hoe we er ons steeds weer doorslaan, we zijn sterker dan we ooit kunnen vermoeden. We, dat zijn jij en ik, iedereen. Hoe pijnlijk veel dingen zijn, we komen ze te boven. En al die littekens, die maken ons harder....hopelijk niet te hard. Sterkte maike, het zal je lukken om ook dit een plaats te geven. Alles op zijn tijd.

Gepost door: bea | 28-07-11

Reageren op dit commentaar

Lieve maike,

Zo spijtig en treurig, maar je mag de moed niet verliezen.
Misschien eens de tijd nemen om je verdriet te verwerken. Daar heeft elk mens behoefte aan, ieder op zijn manier.
Schrijf het van je af als je dat kunt en praat erover om de scherpste kantjes van je verdriet te doen vervagen.
Veel sterkte gewenst en een dikke steunknuffel.

Gepost door: Leva | 28-07-11

Reageren op dit commentaar

Eerst jezelf toelaten om verdriet te hebben Maaike en dan komt de periode van aanvaarden,al even moeilijk als het verdriet,
maar een mens kan veel aan als hij er voor staat, littekens blijven er gans ons leven bijkomen en toch zien we meestal terug een lichtpunt om na het grootste verdriet weer verder te gaan
k weet dat het gemakkelijk gezegd is, maar toch is het zo, 'iets' helpt ons altijd weer verder
dikke knuffel en goeie moed!

Gepost door: fotorantje | 28-07-11

Reageren op dit commentaar

Dag Bea,

Een hart kan veel littekens aan!
Je zou er van versteld staan.
Een mens is harder dan we denken, en ook we denken dat we het niet aankunnen maar het leven gaat door zoals je schrijft en dat is de pure waarheid! Of het nu gaat of niet de wereld draaid verder!
Maar weet dat ik aan je denk met al je verdriet!

Lieve steungroetjes annemarieke, x

Gepost door: annemarieke | 29-07-11

Reageren op dit commentaar

dag annemarieke :-)

Gepost door: bea | 31-07-11

dag maike,
weet niet goed wat te zeggen, woorden klinken zo hol bij dergelijk verdriet.
maar ik denk dat een mens de som van zijn ervaringen is, goede en slechte, en jammer genoeg komen bij die slechte vaak littekens...
toch hebben die ergens hun nut denk ik, ze laten ons voelen dat we nog mens zijn, dat we nog kunnen "voelen".
het verdriet zal slijten met tijd, zoals alles slijt met tijd, vergeten zal je echter nooit, en dat is het belangrijkste.
veel sterkte, en goeie moed,

lieve knuffel
johan

Gepost door: joten | 30-07-11

Reageren op dit commentaar

Ik kan hier onze vriend Joten alleen maar bijtreden! Je bent ook een hooggevoelig persoontje ( net zoals ik ) en dan plakken die dingen allemaal zoveel langer aan je!
Verleden week was ik twee dagen onze kat kwijt en ik zat ook al te janken, ik begrijp het allemaal! Toch proberen nog positieve dingen te zien, je verdriet in een vierkant plaatsen en weten dat rond dat vierkant nog positieve dingen zijn. Verdriet mag niet je hele "zijn " gaan impalmen!
Maar ja, ik kan het allemaal goed uitleggen tot ik er zelf voor sta!
Veel moed en veel sterkte Maike
Liefs

Gepost door: christa | 31-07-11

Reageren op dit commentaar

...en het leven gaat door hè bloggers. Nogmaals dank.

Gepost door: maike | 31-07-11

Reageren op dit commentaar

Tja maike wat moet ik nu zeggen ? Woorden kunnen je verdriet niet wegnemen... en met de jaren komen er littekens bij, ze vervagen met de tijd maar weg gaan ze niet... Maar zoals je zelf zegt : .... het leven gaat door... je moet verder... onderwijl je littekens verzorgend... Duw je verdriet niet weg, probeer het te verwerken, een plaatsje te geven...
Veel sterkte maike, lieve groetjes,

Gepost door: AmaZony | 03-08-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.