Roddelkont

Ik weet niet meer waar ik het gelezen heb, maar de vraag die op die blog stond was: Vinden jullie het ook moeilijk om een link te verwijderen? Ze noemde een paar blogs op die al een paar maanden waren stilgevallen, of die verwijderd waren. Ik heb er geen enkel probleem mee om een link te verwijderen, zeker niet als die 'link' niet meer van zich laat horen en al zeker niet als er een 'link' ineens is verdwenen zonder je er van te verwittigen. Het kan ook zijn dat je een blog hebt ontdekt die je denkt te liggen, maar dat je na een poos merkt dat het niet echt klikt, kan ook hè, ook dan heb ik er niet het minste probleem mee om die te verwijderen. Door de blogjaren heen heb ik afgeleerd om me dat aan te trekken want meestal verdwijnen deze bloggers zonder verwittiging en laten zijzelf hun medebloggers -degenen die er dagelijks kwamen reageren- op hun honger zitten. Er zijn er ook die honderden keren zeggen dat ze stoppen en die je telkens en telkens opnieuw in de waan laten dat het echt zover is, wel die kunnen bij mij ook de pot op! Nee, ikzelf heb er niet het minste probleem mee om een 'link' te verwijderen. Eén van dees dagen zal ik eens zonder schuldgevoel een 'link' verwijderen zie, want weet je wat...zij maken ergens anders plezier terwijl jij ermee in je bolleke blijft zitten!

Ik loop zowat verloren in huis en daarbuiten. Ik moet wennen aan het idee dat ik voortaan kan doen wat ik wil...maar goh, wat mis ik hem. Dierenliefhebbers en zeker de mensen die een dier hebben weten wat ik bedoel en weten ook hoe erg het is om een kameraadje te verliezen. Ik voel me in ieder geval niet goed en zie alles somber in, maar dat komt natuurlijk omdat ik al een jaar niet de kans heb gekregen om eender welk verdriet te verwerken. Alles heeft tijd nodig en die tijd is me precies niet gegund. Op 22 Juni zette ik het gedichtje: Bloedend Hart op m'n blog en zoals je merkt is het ook van toepassing op dierenverdriet. Het zal wel slijten zoals alles vroeg of laat slijt maar een litteken is er wel weer bijgekomen en dan vraag ik me af: "Hoeveel littekens kan een hart aan?"

10 Oktober 1994 - 22 Juli 2011

:'(

Ik weet even niet wat schrijven of beter gezegd, hoe ik het moet verwoorden. Misschien dat het me straks wel lukt...'k weet het niet.

Tuurlijk gaat ie door, met of zonder mij, das een feit! En ik? Ik ga ook door, regen of gene regen... 'k moet wel, lol. Maar door de regen en mijn humeur heb ik er wel een probleem bij; 'k zou de ramen moeten zemen...aan de binnenkant hè, maar de zin om er aan te beginnen is weg! "Herpak je!" "Foert!"
Nee, zit ik hier met lappie (laptop) aan de keukentafel tssss, en om de vijf voet kijk ik naar het uur hoever we nog van de avond af zijn! Godgeklaagd is het! Dan opeens bedenk ik mij dat ik geen recht heb om zo te klagen, want er zijn veel ergere dingen in het leven. Maar wat als je niet met die ergere dingen in het leven wordt geconfronteerd? Tja...dan klagen we verder over onze onbenulligheden :/
Zo ben ik en zo zijn wij allemaal.

Het is godgeklaagd dat Belgische weer! En samen met dat weer, de regering met alles wat er in huist! Je ziet het hè, mijn gemoedstoestand en zo'n weer, das donder en bliksem, das sneeuw en ijzel, das gelijk een windhoos dat niks ontziet en dan druk ik me nog beleefd uit! De uitroeptekens krijgen bij mij nu vrij spel en ze zijn er vree content mee! Ik ben zelfs blij -voor zolang het duurt- dat ik niet meer in de schoenen van onze jeugd sta! Dat ik binnen twintig jaar -als de gezondheid het toelaat- niet meer op deze wereldbol toef want het loopt nu al de spuigaten uit, pffffff! Het is zelfs de moeite niet meer om te emigreren! Aan het weer kun je niks veranderen, das nu eenmaal de natuur en die moet natuurlijk z'n tranen ergens kwijt hè en waar ergens gaat dat beter dan in België -een zakdoek groot- snap je?! Mijn optimisme is foetsie evenzo mijn 'gulheid'! Eén grote gefrustreerde blok ben ik nu en ik moet me zelfs intomen of ik post me hier een litanie waarbij iedereen die komt lezen op slag in een pessimist veranderd met de nodige uitroeptekens erbij...gratis en voor niks!

Ps: En de tags kunnen de pot op!

Herfstgevoel krijg je met zo'n weer! Verwarming op, en af en toe naar buiten kijkend zucht ik: waar is de zon gebleven!? Voor degenen die niet op vakantie kunnen gaan zoals ik, is het droevig gesteld als je binnen moet blijven. Het is het tweede jaar op rij dat wij nergens naartoe kunnen vanwege ons hoogbejaarde hondje Sunny...zeventien wordt ie in Oktober. Ik weet in elk geval dat ik nooit ofte nooit een dier ergens zal achterlaten vanwege een vakantie! Maar wat ik ook zeker weet is dat men tegenwoordig z'n hand er niet voor omdraait om kinderen ergens te deponeren zodat men met z'n tweeën of met vrienden op vakantie kan gaan, want...ze hebben het hele jaar 'keihard' moeten werken en willen wel eens weg zonder kinderen -alhoewel die het hele jaar door al in een creche/onthaalmoeder hebben moeten doorbrengen- zodat ze eindelijk eens even kunnen ontspannen, lol. Nuja, ik kan zeggen wat ik wil, denken wat ik wil, klagen en zagen, het haalt geen jota uit...de zon verrekt het om zich te laten zien!

Ik wil nog even terugkomen op het dialect. Vroeger had elk dorp z'n eigen dialect al woonde je maar een tiental kilometer van elkaar en wist je precies van welk dorp die persoon afkomstig was. Onze generatie spreekt nog dialect, maar toch al minder 'echt' dan onze ouders en grootouders en bijna alle hedendaagse kinderen zijn het zo goed als verleerd. Ik weet nu niet hoe het zit in bv. Oost en West-Vlaanderen of in de steden, maar bij ons in de Kempen is A.N duidelijk aanwezig. Spijtig hoe zoiets verloren gaat...het wordt eentonig, robotachtig. Zet twintig jongeren, elk uit een ander dorp bij elkaar en je hoort geen verschil meer.

Ps: Ik moest lachen met de reactie van fotorantje en als ze er niet had bijgezet wat het woord betekende, 'k had het niet geweten. Zo ook de reactie van joten, alleen heeft hij er de vertaling niet bijgezet en heb ik er geen flauw benul van wat het wilt zeggen. :-)

Eén bloemetje uit liefde gegeven heeft meer waarde
dan een groot boeket uit een koude hand
©maike

Hoe onnozel een volwassen mens soms kan doen dat ie er zelfs de slappe lach van krijgt, getuige moi! Samen met zus zaten we ergens op een terras wat te keuvelen over ditjes en datjes totdat mijne frank (euro) viel dat ons dialect er eentje is om echt mee te lachen. Het kwam zelfs zover dat, als je een dialect woord dikwijls achter elkaar zegt, je niet eens meer weet wát het wilt zeggen! Achja, we weten het wél, maar het klinkt gewoonweg niet! We hadden het over portemonees en portefuilles...lees waarom wij de slappe lach kregen:

Ineens zei ik tegen zus: "Daar sé, poppeneeke en portefulleke zijn er ene gaan drinken in 't sjakoske!"

Zeg nu zelf...van zoiets onnozel de slappe lach krijgen, net klein joeng, lol ;-)