Roddelkont

Terwijl ik op zoek was naar oude gedichten, kwam ik dit gedicht tegen, een gedicht dat opviel door de titel maar zeker ook door de inhoud.

Van binnen pratend hoofd
**********************

Als het stil wordt in de nacht
en je hoort de dingen bijna praten,
dan hoor je ook hoe je eigen hoofd
nog lang niet, nog lang niet wil slapen,

want binnenin zichzelf, dan praat het door,
over vandaag en morgen;
wanneer je op vakantie gaat
en wie er dan voor de hond moet zorgen,

het vertelt je een paar van de gekste moppen,
maar die kende je al en je lacht er niet om,
het vraagt je of je 'n miljoen zou gappen
als dat zomaar even kon,

en of als je doodgaat als je heel oud bent,
je dan niks meer voelt of dat je 't maar koud hebt,
en dan gaat dat hoofd van binnen,
maar gauw over iets anders beginnen,

terwijl het nooit eens slapen laat,
trouwens het zegt van zichzelf al;
Raar, raar, nietwaar,
zo'n hoofd dat almaar in je praat en praat.

*Geschreven door Hans Andreus 1926-1975*

Wie zich hier niet in kan terugvinden, heeft volgens mij nog nooit een slapeloze nacht meegemaakt. Je moet dit gedicht natuurlijk niet te letterlijk nemen hè, het kan evengoed om heel andere redenen zijn. :-)