Roddelkont

De dagen gaan vlug, zeker die dagen met een zonneke erin! Ben continue op de wandel geweest met de bijhorende terrassen natuurlijk, 'k word alsmaar dikker en dikker ... een echte dikbil als ik zo verder blijf doen, hahaha!

Ik begin ook te weten door wát ne mens dik wordt, en nu zie ik velen instemmend knikken terwijl ze mij lezen, zelfs zonder dat ik het uit de doeken moet doen :p

Weer drie bloggers die van 'Roddelkontje' wegblijven, spijtig...of toch niet? Tuurlijk wel, maar misschien vinden ze mijn manier van schrijven niet meer wat ze er van verwachtten...en omdat ik niet goed weet waarom ze niet meer komen, kom ik ook niet meer bij hen, tja, ik had het opgegeven na een aantal bezoekjes van mij zonder een tegenbezoekje te krijgen. En dan begint een mens te denken dat ie wat fout heeft gedaan, verkeerde reactie gegeven of berichten gepost die ze te persoonlijk opvatten...dat zou spijtig zijn! Maar tja, spijtig of niet...drie zijn er weggebleven en daarom zet ik vanaf nu mijn links in een mapje bij favorieten en niet in 't hart zoals sommige bloggers beweren (bullshit natuurlijk).  :-)

Terwijl ik op zoek was naar oude gedichten, kwam ik dit gedicht tegen, een gedicht dat opviel door de titel maar zeker ook door de inhoud.

Van binnen pratend hoofd
**********************

Als het stil wordt in de nacht
en je hoort de dingen bijna praten,
dan hoor je ook hoe je eigen hoofd
nog lang niet, nog lang niet wil slapen,

want binnenin zichzelf, dan praat het door,
over vandaag en morgen;
wanneer je op vakantie gaat
en wie er dan voor de hond moet zorgen,

het vertelt je een paar van de gekste moppen,
maar die kende je al en je lacht er niet om,
het vraagt je of je 'n miljoen zou gappen
als dat zomaar even kon,

en of als je doodgaat als je heel oud bent,
je dan niks meer voelt of dat je 't maar koud hebt,
en dan gaat dat hoofd van binnen,
maar gauw over iets anders beginnen,

terwijl het nooit eens slapen laat,
trouwens het zegt van zichzelf al;
Raar, raar, nietwaar,
zo'n hoofd dat almaar in je praat en praat.

*Geschreven door Hans Andreus 1926-1975*

Wie zich hier niet in kan terugvinden, heeft volgens mij nog nooit een slapeloze nacht meegemaakt. Je moet dit gedicht natuurlijk niet te letterlijk nemen hè, het kan evengoed om heel andere redenen zijn. :-)

Wat kan een mens wreed zijn! Mishandelingen zijn bij dat soort van mensen dagelijkse handelingen die nodig zijn om hun behoefte te stillen! Hoe wreed zijn meestal de beelden die we te zien krijgen op de tv en in de krant! Hoe wreed is de honger naar bloed bij dat krapuul! Ik plaats hen gemakshalve bij de noemer hyena! Heb je al eens een documentaire gezien hoe hyena's hun prooien besluipen en aanvallen? Om nooit meer dat beeld kwijt te raken, ervaarde ik. Eergisteren zag ik dus de beelden hoe men Kadhaffi had toegetakeld toen men hem overmeesterde! Pas op, ik spreek hem niet goed hè, het gaat mij om die bepaalde personen die tot zulke beestigheden in staat zijn! Je moet toch echt uit hetzelfde hout gesneden zijn als Kadhaffi en zijn getrouwen om zoiets te kunnen doen! Bij elke oorlog zie je zulke taferelen, taferelen die je niet voor mogelijk houdt, taferelen die je hersenen maar moeilijk kunnen registreren! En toch bestaat het en zie je vroeg of laat zulke beelden, beelden waarin 'hyena's' zich tegoed doen aan mishandelingen en het verminken van eender wat. De wreedheid van zo'n mensen kent echt geen grenzen! :/

Vooral niet negatief zijn en niet af en toe lelijk kijken hoor,
als je de bladeren van de bomen ziet vallen...
Of als je de koude goed begint te voelen...
Ook niet als je s' avonds met dikke sokken aan, in je zetel tv kijkt...
Ohnee, neeneenee, niet doen hè...
't is maar voor een maand of zes *zucht*!

De labels in sommige truien, bloezen, broeken, rokken en T-shirts kunnen ferm irritant zijn vind ik, en zit je bijgevolg constant aan je nek te krabben alsof daar een colonne vlooien huist. Door welk garen die er zijn ingenaaid weet ik niet maar ik heb de indruk dat het met 'gesponnen' blikjes-garen is gedaan, van die van cola light of zoiets...in ieder geval torn ik de labels eruit van elk kledingstuk dat ik koop! Of je hebt ook van die labels die er met nylongaren zijn ingestikt en waarvan het uiteinde van dat garen ook zorgt voor een irritant gevoel in je nek, en dan zwijg ik nog van de letters zelf! Kunnen ze nu eens niet gewoon katoengaren gebruiken of wat is dat tegenwoordig!?

Wie? Roddelkontje hè!

Niet te geloven!

De vrouwenmode is weer goed bezig zenne! Een fleurig kleedje, mooi maar o zo dun, moet je maar opsmukken met een nepbontbodywarmerke! Een lange trui met hoge col? Liggen er genoeg, maar dan heb je alleen een dikke col op een dunne trui, of een dikke trui zonder mouwen! Of wat te denken van een herfskleurig vestje? Liggen er ook genoeg van, maar o weer zo dun dat je het beter kunt combineren met een geweven t-shirt eronder! Wel...ik heb op het punt gestaan om een mannentrui te kopen, maar durfde niet goed! Nu heb ik spijt dat ik het niet gedaan heb, lol. De herfst/wintermode voor mannen is stukken warmer en vlotter en leuker en ga zo maar door, maar wij moeten het doen met dunne fleurige herfstkleurige dingen waarbij je beter drie lagen overeen koopt of je vergaat van de kou! Van verkoopstechniek gesproken! Als alle vrouwen nu eens doen wat ik wilde doen hè...! Wie weet koop ik toch een lekker warme herfstkleurige mannentrui voor mij :-)

Cher
*****

Ze acteert, rebelleert en choqueert, ze is the talk of the town in Hollywood, een geboren verleidster en...enorm getalenteerd en succesvol.

Ze werd geboren op 20 Mei 1946 in El Centro, een broeierig heet woestijndorp vlak bij de Mexicaanse grens, als Cherilyn dochter van Jackie Chan en John Sarkasian.

"Mijn toekomst ziet er rooskleurig uit", zegt Cher en ze heeft alle reden tot die optimistische uitspraak. Want na enkele uitmuntende acteerprestaties en de eerste Oscar voor haar rol in Moonstruck kan haar carrière niet meer stuk. Wie had dat gedacht van de vrouw die jarenlang alleen in het nieuws stond vanwege haar spraakmakende optredens met Sonny Bono, haar rebellerende gedrag, relaties, scheidingen... Een onbesproken blad is ze nooit geweest en zal ze nooit worden.

Enkele van haar uitspraken:

"Ik heb liever dat de mensen mijn werk waarderen dan mijn persoon. Ik vind mezelf trouwens helemaal geen respectabele dame."

"Het belangrijkste in het leven vond ik plezier maken. Maar voor mijn dochtertje toomde ik mijn levenswijze graag in".

"Of ik zin had naast Meryl Streep te spelen? Dé Meryl Streep? Ik kon mijn oren niet geloven, natuurlijk wilde ik dat!"

"Ja, mijn vriendjes zijn jong, en wat dan nog? Ik wens me nu eenmaal niet te gedragen zoals andere dat doen."

Ps: Ze was een specialleke...nu hoor je er weinig of niks meer van. :-)

Very skinny
***********

Terwijl ik in de wachtzaal van de Beeldvorming zat te wachten nam ik een modeblaadje om de tijd wat vooruit te laten gaan en bekeek ik vooral de modellen, niet de kleding die ze droegen. Wat zijn ze toch mager dacht ik bij mezelf...waarom vinden vele jonge meisjes dit 'het van het'? Wat is er in godsnaam mooi aan zo'n knokenspel? Wat vinden de jongens er eigenlijk van? Zet al die skinnies zonder hun modekleding aan in een vervallen, donker kasteel en je ziet zombies lopen, allemaal netjes achter elkaar en je hoort bij elk van hen hun maag rammelen wat lijkt op ketelmuziek! Terwijl ik verder bladerde kreeg ik meer en meer compassie met die modellen en kreeg ik meer en meer de indruk dat ze er heel ongelukkig uitzagen en vooral hongerig dus! Toen mijn naam werd afgeroepen en ik het modeblaadje terug op zijn plaats legde en de verpleegster volgde, dacht ik nog steeds: "Skinny, very skinny...o so skinny!"