29-12-09

Mijn kortverhaal II

Eb en vloed
**********


"Wordt het geen tijd om je open te stellen voor een nieuwe liefde"? Ze kijkt haar spiegelbeeld vragend aan  en weer wordt haar die vraag gesteld, duidelijker nu. Ze hoort een diepe stem. Ze praat wel meer met haar spiegelbeeld ... ze is tenslotte al zo lang alleen, maar nu hoort ze een stem ... alsof haar man nu met haar praat. Daar moet ze over nadenken...een nieuwe liefde? Is er plaats voor een nieuwe liefde in haar leven? Dagen, weken en maanden gaan voorbij zonder nog aandacht te schenken aan die vraag die haar toen in de war bracht. Na de koude winter is het de beurt aan de Lente. Een fikse wandeling over het strand met de eerste warme zonnestralen op haar gezicht, doet haar denken aan een liedje, een lp die ze van haar oma-zaliger had gekregen, en dat ze het toen ouderwetse liedjes vond, maar nu weet ze dat elk liedje, hoe oud het ook is, steeds een grond van waarheid bevat. Ze neuriet mee ... De winter was lang zonder jouw liefde ... Al sinds de herfst ben jij, weg van mij, zover hier vandaan ... Meermaals zijn de seizoenen zonder hem voorbij gegaan en meermaals heeft zij ze overwonnen. Ze moet glimlachen bij haar laatste zin. Ze wordt moe en zoekt een terrasje op, mensen wandelen blijgezind voorbij, of nemen zoals zij, plaats op het terras. Men babbelt over de voorbije winter en de deugddoende lentezon. Op weg naar haar appartementje, met een glimlach om haar mond, duikt ze weer in haar liedjesarchief ... Een eigen huis, een plek onder de zon, en altijd iemand om je heen die van je houden kon ... Het is alsof de tekst van eender welk liedje haar door het leven loodst, haar laat voelen dat er meer is dan alleen zijn. Het lot heeft haar al een tijd met rust gelaten, of is het, dat het lot haar voortaan goedgezind is? Ze voelt dat ze dit voorrecht met beide handen moet aannemen, het deze keer niet laten ontglippen! Voor de eerste keer sinds lange tijd, schenkt ze zichzelf een glaasje wijn in, brandt een paar kaarsjes en luistert toevallig -of helpt het lot haar ook hier een handje- naar "Het leven is te mooi." Het doet je nadenken.
... Het leven is te mooi voor al die tranen
Het leven is te mooi voor veel verdriet
Dus leef je leven en vergeet je zorgen
Want al die tranen helpen jou toch niet ...

Je leeft maar 1 keer
Dus denk steeds maar weer
Het leven is veel te mooi, geen tranen meer ...

Voor het eerst sinds lange tijd gaat ze met een heerlijk gevoel naar bed, en net voor ze indommelt murmelt ze: "Nee, geen tranen meer."

Wordt vervolgd ...

22:30 Gepost in Mijn kortverhaal | Commentaren (3) | Tags: kortverhaal | Pin it!

28-12-09

Mijn kortverhaal I

Eb en vloed
***********

De dag dat het zonlicht niet meer scheen ... Ze zingt een paar zinnen mee, alleen de zinnen die bij haar horen. Nee, niet het hele liedje, want dan gaat het niet meer over haar. ... Mijn geluk voorgoed verdween ... Ze neuriet verder en kijkt door het raam naar koppeltjes die hand in hand lopen en elkaar af en toe een steels zoentje geven, of naar kinderen die skaten, en nog lang niet aan hun toekomst denken. ... Had het leven geen betekenis meer ... Daar stond hij, groot, donker, knap en nog jong. Hij kijkt haar aan en zij voelt zich onzeker worden en verlegen, ja, dat vooral, heel verlegen. Vlug draait ze zich om en verdwijnt uit zijn gezichtsveld. Oef! Haar wangen gloeien en haar hart gaat danig tekeer. Even later is ze weer in zichzelf gekeerd en neuriet verder ... Ik heb niemand meer die op me wacht ... Ze is al jong weduwe geworden, veel te vroeg is haar man heengegaan. Ze hadden niet eens de kans om een gezinnetje te stichten. Huisje tuintje boompje ... huisje tuintje en kinderen. Een huisje en tuintje, ja daar mochten zij een paar jaren van genieten, tot ...! Vanaf die dag stond ik helemaal alleen. Na de woede, omdat hij haar achterliet, kwam het immense verdriet, de aanvaarding en de rouw, later de eenzaamheid. Ze voelde zich zo alleen, zo alleen tussen haar vrienden die het goed met haar meenden, maar die nog wel hun man hadden en een gezin vormden. Soms gaat ze nog bij hen op visite en zij bij haar, maar telkens weer gaat de dag voorbij zonder dat iemand op haar wacht. ... En toen bloeiden zelfs de bloemen niet meer ... Ach, wat was ze altijd trots als ze de bloemen die ze van haar man kreeg, langer in de vaas kon houden dan haar vriendinnen, daar was ze terecht fier op. Maar na zijn overlijden verwelkten ze al na twee dagen! De bloemen in hun tuintje wilden ook niet meer bloeien zoals het hoorde, hoe ze ook haar best deed, het mocht niet baten ... alsof het lot niet wilde dat zij het verder onderhield. Ooit komt er een dag dat we voorgoed aan zee gaan wonen zei hij ... ooit. Zelfs dat gunde het lot ons niet! Ze gelooft sterk in het lot, want niets gebeurt zonder iets. Nu woont ze al twee jaar op een knus appartementje aan de zeedijk ... alleen, zonder hem. Het rouwproces is voorbij en ze heeft hem een warm plaatsje gegeven in haar hart. Ze kan met een glimlach terug denken aan de tijd die ze samen mochten beleven, hoe ze intens van elkaar hebben genoten ... samen, met z'n tweeën.

Wordt vervolgd ... 

23:11 Gepost in Mijn kortverhaal | Commentaren (4) | Tags: kortverhaal | Pin it!