Roddelkont

Eb en vloed
************
De grote dag is eindelijk aangebroken ... een verlossende dag, eentje die vrede zal brengen in haar hart. De zon die schijnt en de nacht belooft zwoel te worden. Tegen de avond schrijft ze nog een brief aan de man die nog steeds op haar wacht en van haar houdt, een brief met alle antwoorden waar er eerst vragen en onzekerheden heersten en legt hem duidelijk zichtbaar op het salontafeltje. Daarna maakt ze zich klaar voor een hele lange wandeling op het strand. De schemering is ingevallen als ze op blote voeten met haar sandaaltjes in de hand de pier opwandelt. Het ruisen en het klotsen van het water klinken als hemelse muziek in haar oren, ze glimlacht en kijkt naar de sterren die nog nooit zo hard hebben gefonkeld als deze nacht ... haar nacht ... de perfecte nacht. Het is nog steeds eb en de pier eindeloos lang ... of is het de stairway to heaven? Al neuriënd wandelt ze verder en ze voelt niet dat het water haar meer en meer omsluit. In de verte ontwaart ze de gedaante van haar man ... hij wenkt haar, ze lacht en roept zijn naam, hij glimlacht terug en komt dichterbij ... wat is hij mooi! De spiegel heeft haar belofte gehouden! Eindelijk ziet ze hem terug ... voorgoed! Hij vraagt haar zachtjes of ze klaar is om met hem de lange reis aan te vatten en glimlachend roept ze "Ja, liefste!". Zijn sterke armen tillen haar op, nog eenmaal kijkt ze naar daar waar de vloedlijn en het strand één zijn, laat voor de laatste keer een diepe zucht ... haar strijd is voorbij ... voor haar geen liedjesteksten of eenzaamheid meer.

Eb en vloed
*************
Nog voor de zon haar best doet om de duisternis te verdrijven, staat ze op om de taken die ze de laatste tijd verwaarloosde tot een goed einde te brengen, en dat doet ze deze keer met dezelfde glimlach als de nacht ervoor ... een paar dagen maar denkt ze bij zichzelf, dan is het hier weer picobello. Maar er is iets, iets heel belangrijk wat haar even van haar stuk brengt om uit te voeren, iets waarbij haar ogen zich zullen vullen met tranen ... een telefoontje plegen naar iemand die geduldig op haar wacht, die van haar houd, die een nieuw leven met haar wil beginnen ... ze zal zeggen dat hij nog een weekje moet wachten op een definitief antwoord ... God, wat klinkt dat cru en onrechtvaardig, maar ze heeft geen andere keuze. De spiegel knipoogt naar haar als ze passeert en met volle overgave doet ze verder... met op de achtergrond de cd van Richard Clayderman. Dezelfde avond wandelt ze nog even langs de vloedlijn, tuurt naar de lichtjes van de vissersboten, kijkt naar de sterrenhemel, luistert naar het zachte klotsen van de golven tegen de pier en weer verschijnt die gelukzalige glimlach om haar mond ... morgen is er weer een dag om verder te werken aan de taken die ze haar spiegel heeft beloofd.

Eb en vloed
************
De dagen gaan voorbij, de nachten eindeloos lang. Het gepieker houdt niet op. Dagelijks een telefoontje van hem, of hij langs mag komen, dat hij ongerust is. Zij wil niet dat hij langskomt ... nooit meer, maar ze krijgt het niet over haar lippen. Ze liegt tegen hem en vraagt geduld te hebben met haar, ze vraagt tijd, tijd die ze nodig heeft om haar onzekerheid te overwinnen. De wandelingen langs de vloedlijn worden langer en intenser, zo ook de stille gesprekken met haar man.  Thuis in haar appartementje, volgt de ene cd de andere op en deze keer is er geen enkele bij die haar gevoelens weergeven ... alleen de spiegel weet perfect hoe ze zich voelt en ze staart dan diep in de ogen die haar vragend aankijken. Op een avond voelt ze weer die vragende blik en het is alsof ze het begrijpt, want nu laat ze haar ogen over haar lichaam dwalen en voelt ze zich schuldig worden ... schuldig omdat ze zichzelf heeft verwaarloosd. Wat moet ze doen? Ze heeft helemaal geen zin meer in een leven zonder haar man. Ze heeft genoeg geprobeerd. Ze liet zelfs een andere man toe, maar ook dat lukte haar niet. Zij behoort háár man toe! Ben je zeker, vraagt de spiegel haar en zij knikt. Dit is wat je dan moet doen ... Er volgt een lang gesprek tot diep in de nacht, en als ze uiteindelijk in slaap valt, verschijnt er een gelukzalige glimlach om haar mond.

Eb en vloed
************

Verliefd en onzeker stapt ze een nieuwe periode van haar leven binnen. Meerdere afspraakjes volgen. Ondertussen weet ze ook dat hij een jonge weduwnaar is en dat zijn vrouw het leven liet in het kraambed. Het lot heeft hen nu bij elkaar gebracht. Twee zielen die elkaar begrijpen, maar ook bang zijn voor de toekomst. Veel vragen ... weinig antwoorden. De wandelingen langs het strand en door de duinen, de speelse blikken die ze elkaar toewerpen, de etentjes bij kaarslicht ... het maakt alles zo onwezenlijk, zo onbevattelijk ... alsof zij de hoofdrol speelt in een romantische film. Eénmaal thuis, komen de vragen. Is zij echt klaar om een nieuw leven te beginnen? Deze vraag stelt ze aan de spiegel, maar krijgt geen antwoord.
Ze steekt een cd-tje in en klikt op nummertje zes, terwijl ze rusteloos rondloopt :
... Als er nooit meer een morgen zou zijn
En de zon viel in slaap met de maan
Heb je enig idee wat het met je zou doen
Als je nog maar een dag zou bestaan? ...
Tranen rollen over haar wangen en ze denkt terug aan de tijd toen ze haar leven deelde met de allerliefste van de hele wereld ... haar man, haar enige echte ware liefde. Ze voelt zich eenzaam worden en diep ongelukkig. "Waar ben je toch? Kom me halen, ik kan het niet meer aan!" Hier aan zee, en een nieuwe liefde, nee ... het voelt niet juist. Hoe moet het nu verder ... met hem? Wat, als hij vraagt om voor altijd bij hem te blijven? Om met hem een nieuwe start te nemen? Wat als ze weigert? Oh God ... vergeef het me, maar ik moet aan mezelf denken, ik wil geen tweede kans meer! In haar hart is er maar plaats voor één grote liefde.  Huilend kruipt ze in haar bed en rolt zich op als een egeltje dat gevaar ruikt.

Eb en vloed
*************

In een wit kleedje draait ze rondjes voor de spiegel die haar met een goedkeurende blik aankijkt. Vandaag gaat ze extra genieten van het strand en het water, van de mensen en de kinderen, van de meeuwen en de lucht ... Ik voel me goed, ik voel me goed ... Ze lacht als ze denkt aan alweer een liedjestekst. Wandelen door het mulle zand doet goed, net zoals diep in en uitademen en af en toe tegen een bal trappen die haar richting uit komt gerold. Net als ze wil terugkeren, ziet ze hem staan...groot, donker, knap en kijkt haar aan. Nee, ze gaat zich niet verstoppen en nee, ze wordt niet onzeker, maar wel verlegen. Een blos op haar wangen verschijnt en weer gaat haar hart tekeer. Ze probeert op een zo rustig mogelijke manier de dijk te bereiken en om een beetje van deze nieuwe emotie te bekomen, zet ze zich neer op het dichtsbijzijnde terras, waar nog een tafeltje en drie stoelen vrij zijn, en bestelt een frisdrank. Terwijl ze met een papieren zakdoekje het beetje zand van haar voeten verwijderd, vraagt een zachte mannenstem of hij mag plaats nemen en wijst naar de overige twee stoelen. Diepbruine ogen kijken haar vragend aan en het enige wat ze kan, is ja knikken. Beetje bij beetje krijgt het gesprek meer diepgang en uren later mag hij haar tot aan haar appartement brengen met een volgende afspraak in het verschiet. ... En het werd zomer ... in haar en zijn hart.

Eb en vloed
**********

"Wordt het geen tijd om je open te stellen voor een nieuwe liefde"? Ze kijkt haar spiegelbeeld vragend aan  en weer wordt haar die vraag gesteld, duidelijker nu. Ze hoort een diepe stem. Ze praat wel meer met haar spiegelbeeld ... ze is tenslotte al zo lang alleen, maar nu hoort ze een stem ... alsof haar man nu met haar praat. Daar moet ze over nadenken...een nieuwe liefde? Is er plaats voor een nieuwe liefde in haar leven? Dagen, weken en maanden gaan voorbij zonder nog aandacht te schenken aan die vraag die haar toen in de war bracht. Na de koude winter is het de beurt aan de Lente. Een fikse wandeling over het strand met de eerste warme zonnestralen op haar gezicht, doet haar denken aan een liedje, een lp die ze van haar oma-zaliger had gekregen, en dat ze het toen ouderwetse liedjes vond, maar nu weet ze dat elk liedje, hoe oud het ook is, steeds een grond van waarheid bevat. Ze neuriet mee ... De winter was lang zonder jouw liefde ... Al sinds de herfst ben jij, weg van mij, zover hier vandaan ... Meermaals zijn de seizoenen zonder hem voorbij gegaan en meermaals heeft zij ze overwonnen. Ze moet glimlachen bij haar laatste zin. Ze wordt moe en zoekt een terrasje op, mensen wandelen blijgezind voorbij, of nemen zoals zij, plaats op het terras. Men babbelt over de voorbije winter en de deugddoende lentezon. Op weg naar haar appartementje, met een glimlach om haar mond, duikt ze weer in haar liedjesarchief ... Een eigen huis, een plek onder de zon, en altijd iemand om je heen die van je houden kon ... Het is alsof de tekst van eender welk liedje haar door het leven loodst, haar laat voelen dat er meer is dan alleen zijn. Het lot heeft haar al een tijd met rust gelaten, of is het, dat het lot haar voortaan goedgezind is? Ze voelt dat ze dit voorrecht met beide handen moet aannemen, het deze keer niet laten ontglippen! Voor de eerste keer sinds lange tijd, schenkt ze zichzelf een glaasje wijn in, brandt een paar kaarsjes en luistert toevallig -of helpt het lot haar ook hier een handje- naar "Het leven is te mooi." Het doet je nadenken.
... Het leven is te mooi voor al die tranen
Het leven is te mooi voor veel verdriet
Dus leef je leven en vergeet je zorgen
Want al die tranen helpen jou toch niet ...

Je leeft maar 1 keer
Dus denk steeds maar weer
Het leven is veel te mooi, geen tranen meer ...

Voor het eerst sinds lange tijd gaat ze met een heerlijk gevoel naar bed, en net voor ze indommelt murmelt ze: "Nee, geen tranen meer."

Eb en vloed
***********

De dag dat het zonlicht niet meer scheen ... Ze zingt een paar zinnen mee, alleen de zinnen die bij haar horen. Nee, niet het hele liedje, want dan gaat het niet meer over haar. ... Mijn geluk voorgoed verdween ... Ze neuriet verder en kijkt door het raam naar koppeltjes die hand in hand lopen en elkaar af en toe een steels zoentje geven, of naar kinderen die skaten, en nog lang niet aan hun toekomst denken. ... Had het leven geen betekenis meer ... Daar stond hij, groot, donker, knap en nog jong. Hij kijkt haar aan en zij voelt zich onzeker worden en verlegen, ja, dat vooral, heel verlegen. Vlug draait ze zich om en verdwijnt uit zijn gezichtsveld. Oef! Haar wangen gloeien en haar hart gaat danig tekeer. Even later is ze weer in zichzelf gekeerd en neuriet verder ... Ik heb niemand meer die op me wacht ... Ze is al jong weduwe geworden, veel te vroeg is haar man heengegaan. Ze hadden niet eens de kans om een gezinnetje te stichten. Huisje tuintje boompje ... huisje tuintje en kinderen. Een huisje en tuintje, ja daar mochten zij een paar jaren van genieten, tot ...! Vanaf die dag stond ik helemaal alleen. Na de woede, omdat hij haar achterliet, kwam het immense verdriet, de aanvaarding en de rouw, later de eenzaamheid. Ze voelde zich zo alleen, zo alleen tussen haar vrienden die het goed met haar meenden, maar die nog wel hun man hadden en een gezin vormden. Soms gaat ze nog bij hen op visite en zij bij haar, maar telkens weer gaat de dag voorbij zonder dat iemand op haar wacht. ... En toen bloeiden zelfs de bloemen niet meer ... Ach, wat was ze altijd trots als ze de bloemen die ze van haar man kreeg, langer in de vaas kon houden dan haar vriendinnen, daar was ze terecht fier op. Maar na zijn overlijden verwelkten ze al na twee dagen! De bloemen in hun tuintje wilden ook niet meer bloeien zoals het hoorde, hoe ze ook haar best deed, het mocht niet baten ... alsof het lot niet wilde dat zij het verder onderhield. Ooit komt er een dag dat we voorgoed aan zee gaan wonen zei hij ... ooit. Zelfs dat gunde het lot ons niet! Ze gelooft sterk in het lot, want niets gebeurt zonder iets. Nu woont ze al twee jaar op een knus appartementje aan de zeedijk ... alleen, zonder hem. Het rouwproces is voorbij en ze heeft hem een warm plaatsje gegeven in haar hart. Ze kan met een glimlach terug denken aan de tijd die ze samen mochten beleven, hoe ze intens van elkaar hebben genoten ... samen, met z'n tweeën.

Wordt vervolgd ...