Roddelkont

Als ik alleen voor mezelf blog dan kan ik beter de categorie "Dagboeken" aanklikken en de commentaren sluiten. Ik wil namelijk wèl dat mijn blog gelezen wordt en dat men reageert met een eigen mening over het postje. Op die manier weet ik hoe andere bloggers er over denken -tenminste als ze eerlijk zijn- en hoe zij de dingen ervaren. Maar door weinig nieuwe bloggers (ook de zon is medeschuldig) is er ook weinig interactie en daar baal ik van. Neem nu fotografie (is maar een voorbeeld), is toch mooi als je het kunt delen met bloggers die ook in de fotografie zitten, zodat je meer te weten komt, nietwaar. Wel, mijn blog is er ook zo eentje, een roddelkontje, en iedereen is in min of meerdere mate een roddelkontje, dus lees ik graag hun reacties op mijn postjes. Nogmaals, er zijn bloggers die voor zichzelf bloggen en hun blog als dagboek gebruiken, maar daar zijn de commentaren gesloten ... zijn de commentaren open, wel ... dan schrijven ze ook voor anderen (dat is mijn mening)!

Ps: Eén dezer dagen schotel ik jullie iets heel anders voor :-p

Tenminste, dat denk ik toch. Op een postje van drie dagen oud, twee reacties...dat is iets om over na te denken, dan schort er iets! En toch steek ik het niet op de postjes die ik typ. Ik denk dat het aan de Lente ligt, of aan facebookers, of wie weet aan de twitters... Ik zal er eens over nadenken, niet te diep maar net genoeg om een besluit te nemen. Tot straks folks!

En ineens is het daar, 't schiet van je onbewuste (denk ik toch) recht naar z'n doel (je hersenen?) om je -willens nillens- te doen nadenken over iets waar je liever niet over nadenkt. En toch is het er...
Je grootouders zijn er niet meer! Vier had je er...twee grootmoeders en twee grootvaders nog wel! Je had een vader en een moeder...ook weg, voorgoed...of is heengegaan een deftiger woord. Daar sta je dan en denk je: "Godlievedeugd, 't is aan mij...als alles verloopt in het leven zoals het hoort te verlopen, dan ben ik aan de beurt." Een hele enge gedachte is dat!

Zes paar sokken heb ik al gebreit; twee paar wollen en een paar katoenen voor m'n man en idem dito voor mij. Toen ik aan m'n laatste paar sokken ging beginnen, zocht ik nog eens op internet om de teen op een andere manier te breien en zo geschiedde. Ik heb nu een linker en een rechtersok zie, net zoals bij schoenen. :-)

Zou ik op mijn tenen kunnen getrapt zijn? Bijlange niet, 'k draag schoenen met een stalen tip/neus (toch als ik blog)!

Het is in ieder geval duidelijk wie zich bij mijn voorlaatste postje het onzekerst heeft gevoeld en dat duidelijk heeft laten merken, maar toch zal ik wat ik op een gegeven moment voel, blijven verkondigen. Je kunt me dus ook niet kwalijk nemen dat ik geen namen heb genoemd (uit beleefdheid) en je kunt me ook niet kwalijk nemen over mijn gevoel bij een bepaalde blogger/blogster want we zijn allemaal verschillend, nietwaar!? (iedereen blogt zoals ie gebekt is, remember)

En neen, er zijn geen winnaars noch verliezers! Laten we gewoon eerlijk en beleefd blijven aub.